vector-owls_G1wM3dLu_L

Fæðing Áslaugar Emmu

My birth experience

I was due for the 31st of August, a very special day as it was coincidently the birthday of my sister. So
I was looking very much forward to this day. I had also asked my sister to come from Germany and be
with me during birth. Her flight was supposed to land on the 3rd of September. The previous weeks
had been very unstable for me as I had broken up with my boyfriend, the father of the child. He did
not give me the support and security I needed, and disappointed me constantly.
I was worrying for who would be with me during birth, should the baby come before my sister arrived.
My dear mother had passed away the year before. My father could certainly not do it as he would be too
stressed out and could not be the calm helper I wished to have by my side. And the child´s father? Maybe.
At least I had asked him and he had said yes. But I knew that I couldn´t rely too much on him.

One day when I was at the pregnancy yoga class from Auður, I heard a woman talking about a
“doula”, who would be with her during birth. I had never heard that word before and asked her
curiously about it. She explained to me that a doula is like your private midwife. You book her service
and she comes with you to the hospital. The advantage is that she is with you all the time, whereas
the midwifes in the hospital work in shifts, and it can easily happen that you get a new midwife when
you are in heavy labour. The thought of maybe having to give birth alone and then having to cope
with new midwifes, who are complete strangers to me, made me feel really insecure. So I thought
that it would be a very good solution for me to ask a doula for help.
And this is how I met Soffía. She was very sweet from the very first moment we met. We had several
meetings before I gave birth. There we talked about birth and breastfeeding, and she gave me always
a lovely foot massage. I was very relieved, as with her a huge problem had been solved for me. Now I
could look forward to birth, being much more relaxed and peaceful in my mind.
I was so sure that my child would come before the 31st of August, as everything had been so unstable
in my life the previous weeks. But now that I could relax much better and started to enjoy every day
of the pregnancy in beautiful sunny weather, it turned out that the baby would take its time. The due
date passed by and my sister arrived, but nothing had happened yet. Besides that my belly did get
bigger and bigger. In order to get the labour started we tried all kinds of things. We went for long
walks on the beach every morning, swimming at noon and drank red wine in the evening (just one
glass for me). I even danced wildly in my last yoga class with Auður and the other girls. The days
passed by and eventually my sister had to change her flight back and add some more days to her stay
in Iceland.

My midwife then suggested that I would have to be induced before I got 2 weeks overdue, but she
also said that labour might be more painful then. So I was a little bit scared and looked for other
remedies to get me started. Some homeopaths might have a remedy that helps. But I
was not lucky, the two women I called were both busy and could not help me. They rather
recommended me to wait a little bit more. But I was under pressure because I wanted my sister to be
with in the hospital and her flight back would be on the 14th, the last possible date for her. This really
stressed me and I was torn between two options, a) to be induced and b) to wait for a natural
beginning of the labour with the risk that my sister would be gone by then. In the end I chose option
a) and we went to the hospital on a Thursday evening where I received the first pill which was placed
in front of my cervix. We went home and I had a quiet night. Then we returned on the next morning
at 7 am, where I received the second pill. We got a nice room with a huge bathtub, as I wanted to
give birth in water, if possible. The morning passed and I still felt nothing. Although the midwife
could measure some labour activities in a four minute rhythm. I was in contact with Soffía, but I
decided to call her in when the real labour started. And the waiting continued. We went outside in
the sunshine and I started to run and hop around on the parking lot to help the baby to come out.
(I would not recommend doing that again because I had problems in my pelvic floor many montsh
after giving birth). But nothing really worked. So I got a third pill at about 5pm. By then I met my third
midwife as there had already two working shifts passed. She was older than the others and much
more open and kind. She was the first one who actually stayed longer in the room and talked to me,
hold my hand. She was like a mother to me. Her name was Þórdís Klara, and I told her that if my baby
was a girl I wanted to name her Elva Klara. What a coincidence. With Þórdís Klara I could eventually
open up and by 9pm the real labour started – quite suddenly and quickly evolving in more and more
painful waves. I soon kneeled on the floor, leaning over the gymnastic ball with my eyes closed,
surrendering to the labour pain. In every break I used the yoga breath which immediately calmed
and relaxed me. The CD “Grace” was playing in the background on repeat. As it turned 11pm Þórdís Klara
had to leave us –sadly so as she had given me so much security and warmth.

Now was the time to call for Soffía, who was with us the next half an hour. This was good because I
could tell that the new midwife was not exactly the person I had hoped for. Already the sound of her
chewing a chewing gum got on my nerves. By then I had my eyes closed all the time, too busy with
the labour. So basically sound, touch and smell was all I perceived. But I decided to just let go and
surrender to whatever would happen. As the pain got too strong, Soffía suggested that I could go
into the bathtub, because the warm water would usually have a soothing effect. Also there I had to
kneel on four feet. In one hand squeezing the little healing ball very hard, and in the other hand
holding the hand of my sister or Soffía. All three women were really busy with giving me all kinds of
help. The labour was so strong and rapid, there were just very short breaks in between. Soffía was
wonderful. Her deep soothing voice whispered constant motivations in my ear: „Vel gert!“, „You can
do it!“ or „There is a lot of power in you.“. And her warm hands pressed my lower back down and
helped to ease the pain. I cannot say how thankful I was to have her with me during birth. Greatful
also for the peaceful and feminine energy that surrounded me.
In the bathtub my cervix slowly had opened up and I thought that I would give birth soon. The
midwife prepared herself and put on armlong plastic gloves. Actually she put them on and off several
times after each contraction. Which irritated me, as I only heard the sound of it and it always made
me feel that I was expected to deliver immediately. But somehow the opening process stopped and
what remained was just the unbelieveable strong pain. I had been labouring and screaming loudly
since hours. I was exhausted and did not know how I possibly could go on like this. Would this never
end? In this moment I suddenly remembered what my friend Nana had told me about the children‘s
doctor and scientist Frédérick Leboyer who had researched in tribal communities and found out that
many women sing or yell words with the vowel A like “Ba, Ma, Ka,…” to open up the cervix. So I
started to do the same shouting out loud “BA, MA, KA, BA, MA, KA…!!!” and moving my hips in a
circular motion. Later on my sister told me that the midwife must have looked quite irritated at me.
This was nothing she did understand. Or maybe I am unfair towards her by judging her like this.
Because she also did a good job, just more in the technical aspects rather than in terms of warm
hearty care.
After more than two hours in the bath the water had gotten cold and I was really exhausted. I
thought I couldn´t do it anymore. I was totally out of energy. I only wanted to lie down and rest.
Nonetheless the labour continued and the midwife urged me to push. She did not give me a rest. And
I just said “I cannot anymore”. Then Soffía said to me “This is good, because when women say that
they cannot anymore then they have almost reached the point of birth.” I then laid down on the bed
again, on the back, one leg bent. Now the contractions weren´t that strong anymore but I had to
push as much as possible, pressing out my baby. The others could already see the hair on its head.
Pushing and pressing with each contraction was not as easy, because I felt so weak. The midwife had
already called for help and seemed to want to give me an epidural. Meanwhile I already thought of
the option of a caesarean. I actually had thought about all options of pain relief during the whole
labour process. The laughing gas, an epidural, the caesarean, etc. But somehow I and we all were too
busy with the labour that it just went on and on without having mentioned one of those. Somehow it
was always bearable, although utterly painful and overwhelmingly strong.

Soffía gave me strength by whispering in my ear that I still have a lot of power somewhere hidden inside of me. And so I
imagined myself being a strong and powerful mountain woman, standing on top of Esja. I had power!
I could do it! And the pushing and pressing continued.
My stomach had gotten so irritated that I had to puke in the same rhythm as I pushed down there.
My sister could not cope with this any longer. She had a greener face than me and withdrew to the
open window. Eventually I reached the point of no return, the point I believed I would never reach,
the point where I really got the right push and pressed out my baby in one-two-three short waves. All
of a sudden a warm and wet little body landed on my belly. And I hold my baby in my arm. “What is
it?” I asked, and the midwife said “Feel it yourself.” “A girl. And she is beautiful.” I stumbled. I was
overwhelmed by happiness. If my smile was a lamp, it would have illuminated the whole room. My
little daughter, my angel, there she was. Incredibly accomplished and beautiful. Everything before,
when she was still in my womb, felt just like an abstract idea. Now she was there with curious eyes
and long, delicate fingers. My Elva Klara. She was heavy and tall. 4500 gr and 55 cm, born at 3:54 am
on a Saturday morning, 13th of September.
My sister meanwhile collapsed on the armchair being utterly tired. She told me afterwards that it
took her at least one week to recover and digest this big experience. Of seeing someone you love
with so much pain and you cannot help. It was an overwhelming experience for her. Even though she
had given birth to three children.
Elva and I stayed in the hospital for the night, sleeping closely together in one bed. Her crying
sounded sweet to me. And the enchantment of looking at her, holding and kissing her has not
stopped ever since.

vector-owls_G1wM3dLu_L

Fæðingarsaga Guðrúnar Ingu

Árið 2014 eignaðist ég einstaka stúlku á afmælisdegi mömmu minnar heitinnar. Hún fékk nafnið hennar auðvitað. Sú fæðing var erfið, og þá sérstaklega aðdragandinn, en fæðingin sjálf gekk síðan vel. Þá hafði ég farið niður á deild snemma með mjög harðar hríðar en mældist með enga útvíkkun ennþá, og fékk að fara inn á herbergi strax þrátt fyrir það. Ferlið tók 19 klukkustundir og eini staðurinn sem ég gat verið á var baðkarið, en mér þótti erfitt að standa upp úr baðinu og fara á klósettið (þurfti að gera það á 2 tíma fresti) og þar sóttu að mér erfiðar hugsanir, m.a. um dauðastríð mömmu minnar sem dó úr Alzheimer árið 2009. Mér fannst dauðinn vera nálægur sem sagt, og þetta var mér erfitt ferli. Á endanum þáði ég mænudeyfingu og náði að hvílast fyrir fæðinguna sjálfa, en ég stoppaði í 7 í útvíkkun í margar klukkustundir.

Þegar ég verð síðan aftur ólétt tveimur og hálfu ári síðar, blessunarlega, sótti að mér kvíði á óléttunni um næstu fæðingu. Ég ákvað því að horfast í augu við hræðsluna og var með galopið hugarfar. Tímarnir hjá Auði hjálpuðu mér mikið og ég fann að ég „heyrði“ oft skilaboðin hennar mun betur en síðast, sennilega því ég hafði gert þetta einu sinni áður. Ég ákvað að leita til Soffíu doulu, komin á áttunda mánuð meðgöngu, og hugsaði með mér að það myndi vera gott að hafa „mína“ manneskju með mér til að styrkja mig og styðja, þar sem mennirnir manns eru jú takmarkaðir þrátt fyrir að vera yndislegir J. Soffía sendi mig með lesefni og ég drakk allt í mig, endalausar fæðingarsögur, og lifði og hrærðist í þessu í svona viku yfir páska. Í næsta tíma hjá Soffíu, þar sem við hjónin mættum fyrst saman, spurði hún mig hvort ég væri áhugasöm um heimafæðingar, en hún fann það á sér einhvern veginn. Ég játti því en sagðist hvorki vera nógu mikill hippi né héldi ég að maðurinn minn væri til í það.

Við fórum yfir hlutina og öryggisatriði og fórum svo heim að hugsa. Það varð úr að við ákváðum að reyna þetta heima. Mig langaði líka til að vera heima með þriggja ára dóttur minni og þurfa ekki að senda hana burt til þess að fara á spítalann. Einhvers staðar var ég hrædd við að eiga ekki möguleika á mænudeyfingu, en eftir að hafa lesið mikið þá vissi ég að ef ég leyfði óttanum ekki að ráða þá myndi þetta ganga mjög vel. Því fóru öll kvöld í að taka smá slökunartíma í baði, hlusta á podcöst um fæðingar og segja mér aftur og aftur að ég gæti þetta.

Við áttum fund með stelpunum í Björkinni og það var frábært, svo við sannfærðumst enn frekar um að gera þetta heima. Eftir það fóru skoðanir fram heima hjá mér, þær settust með mér og drukku kaffi eða te og ég var skoðuð í sófanum heima. Þvílíkt frábært og yndislegt að fá að kynnast ljósmæðrunum sínum fyrirfram og heima hjá sér! Þær sögðu að munurinn væri sá að það að eiga á spítala fæli í sér að þú færir á vettvang heilbrigðisstarfsfólksins, en værirðu heima þá væri því öfugt farið. Þetta þótti mér frábærlega vel sagt og ég sannfærðist enn meira.

Á 39. viku fékk ég flensu, og ég vissi að það væri að styttast í þessu. Um leið og ég var farin að braggast fór ég af stað, að kvöldi laugardags 27. maí. Ég fór í langan göngutúr sama dag og í bumbupartí hjá Auði og var aktíft að koma líkamanum í réttan gír. Fyrsta hríð kom um tíuleytið um kvöldið. Stuttu síðar hættu hríðarnar og við lögðumst til hvílu, en eftir að maðurinn minn sofnaði byrjuðu þær aftur. Ég hugsaði um hríðarnar sem bylgjur og fagnaði því innilega þegar þær komu aftur. Ég reyndi að liggja sem lengst en það var eiginlega óbærilegt og ég svitnaði mikið. Ákvað því að fara framúr líka til að vekja manninn minn ekki, og gekk um gólf og fékk mér te, kveikti í arninum og horfði mikið út á sjó. Einbeitti mér að því að taka eftir öllu fallegu, hugsaði fallega, og fagnaði hríðunum. Þegar þær komu hugsaði ég „Já, komdu, komdu!“ og sagði það jafnvel upphátt. Tímasetti þær með appi og einbeitti mér að því að anda. Taldi upp að 20 í innöndun og 20 í útöndun, en þetta hafði ég æft stíft. Oftast dugði það fyrir hverja hríð en stundum þurfti ég tvær svona andanir. Hríðarnar voru sem sagt alveg jafn kröftugar og í fyrra skiptið, en í þetta sinn var ég tilbúin og fagnandi og alls ekki hrædd. Þvílíkt sem það hjálpaði! Sömuleiðis notaði ég mjaðmahristur (svona eins og í magadansi) þegar hríðarnar fjöruðu út, og visualiseraði að ég væri að hrista þær úr rófubeininu. Þannig náði ég spennu úr mjóbakinu eftir hverja hríð, í stað þess að þær sætu þar sem fastast. Þetta hjálpaði gríðarlega og mér fannst ég vera kynþokkafull þegar ég hreyfði mig. Ég bjó mér til fallega mynd í huganum, þar sem verndarhringur fólks sem ég hef misst (móðir, bróðir og amma) var í kringum okkur fjölskylduna. Þar setti ég einnig Auði, þar sem hún sat í lótusstellingunni brosandi og falleg. Orka var allt um kring og ljós. Þessi helgimynd hjálpaði. Þetta var að gerast og ég var vernduð og örugg.

Ég var í sambandi við Soffíu um kvöldið og af og til um nóttina og hún hvatti mig til að hringja um leið og ég þyrfti hana. Um klukkan fimm hringdi ég svo í hana og hún var komin stuttu síðar, og sat hjá mér og við drukkum te í rólegheitum á milli hríða. Ég fékk mér líka að borða um nóttina, sem er mjög mikilvægt þar sem hríðarnar eru orkufrekar. Um sjöleytið hringdum við til Kristbjargar ljósmóður, sem hljóp í skarðið fyrir þær hjá Björkinni þar sem þær voru einmitt að fara að hafa opið hús næsta dag og komust því ekki. Ég vissi hver Kristbjörg væri bara af orðspori og treysti henni algjörlega, og kveið því engu þrátt fyrir forföllin. Allt var eins og það átti að vera.

Um kl. sjö kom Kristbjörg, og þá vaknaði allt húsið. Skottan mín fór á fætur með pabba sínum og ég fór að elda hafragrautinn fyrir hana – og Soffía tók hana að sér á meðan maðurinn minn fór í sturtu. Allt var rólegt og gott og ég borðaði hafragraut standandi og í mjaðmahristum J. Eftir þetta var eins og hríðarnar færu í þriðja gír, allt af stað! Kristbjörg mældi mig um kl. átta og þá var ég í fimm í útvíkkun. Hún mældi mig ekki aftur, sennilega til að ég færi ekki að búast við því að stoppa í sjö eins og síðast. Ég reyndi að fara í baðið, en ég á stórt bað heima svo ég var ekki með fæðingarlaug. Þar leið mér hins vegar alls ekki vel enda þurfti ég orðið nudd á mjóbakið. En ég sat með krosslagðar fætur og maðurinn minn var inni hjá mér, og ég andaði eins og ég gat og hugsaði eins jákvætt og ég gat. Þvílíkt sem þetta reyndi á! Ég sagði: „Ég get þetta, ég er að gera þetta!“ aftur og aftur. Maðurinn minn var í símanum sínum að skoða eitthvað en ég náði athygli hans og horfði í augun hans og sagði: „Ég elska þig!“ og við kysstumst innilega. Ég hafði lesið að það að vera jákvæð og upplifa þakklæti hjálpaði, sem og innilegur koss. Enda er opnunin í útvíkkun í eðli sínu kynferðisleg, líkt og að geta stundað kynmök og upplifað þau hrikalega sársaukafull, eða ofsalega ánægjuleg. Þetta hjálpaði.

Ég þurfti að koma mér úr baðinu og það var erfitt, hríðarnar virtust ekki stoppa. Soffía hjálpaði mér og nuddaði á leiðinni inn í rúm, pakkaði mér vandlega inn þar sem ég var komin með skjálfta. Allan tímann andaði ég og það heyrðist varla í mér. Ég eyddi engri orku í kvart eða öskur. Soffía hamaðist á bakinu á meðan maðurinn minn lá við hliðina á mér og hélt í höndina mína. Allt í einu fann ég þörf fyrir að rembast, og ég trúði því varla að þetta væri komið svona langt strax. Ég fylgdi á eftir og gaf eftir þörfinni, og það var smá augnablik sem ég hugsaði: „ef ég rembist, þá kúka ég!“ en ég gerði það samt. Haha, það var ótrúlega fyndið að ég hefði getað streist á móti þessari þörf af pempíuskap einum. En ég treysti á konurnar mínar sem voru þarna hjá mér og með mér. Stelpan mín var orðin forvitin og vildi koma inn, og ég sagðist vilja hafa hana inni. Hún horfði því á þegar kollur barnsins var kominn í ljós og sagði: „núna getur mamma ekki pissað!“. Það fannst mér hrikalega fyndið þótt ég væri á kafi í þessu ferli. Þremur hríðum seinna var stúlka fædd. Stjúpsonur minn, 17 ára, og tengdamamma komu inn rétt á eftir og við horfðum öll á stúlkuna í fanginu mínu. Soffía og Kristbjörg voru snöggar að öllu og öruggar í sínu, svo að enginn sá neitt blóð eða vesen. Ég fékk að liggja með hana nýfædda heillanga stund, örugglega klukkutíma, áður en strengurinn var klipptur. Þær gengu svo frá öllu og skiptu um á rúminu í rólegheitunum, og voru hjá okkur í fjórar klukkustundir í viðbót. Það var yndislegt alveg. Stjúpsonur minn var alveg hissa, því að hann heyrði aldrei neitt stress eða spennu eins og hann hafði búist við. Það heyrðist aldrei í mér, því að ég leyfði líkamanum að stjórna og gaf alveg eftir í fæðingunni, og öndunin var djúp.

Ég er svo þakklát fyrir þessa reynslu og þakklát fyrir að hafa getað átt heima. Mæli með þessu fyrir allar áhugasamar. Eftirfylgnin var svo áfram í höndum Kristbjargar. Það var líka yndislegt. Soffía kom sömuleiðis tvisvar í heimsókn og var mikið í mun að við töluðum um fæðinguna og ynnum úr hlutunum ef eitthvað væri, en svo var ekki. Þessi eftirfylgni þótti mér vera ótrúlega góð, í stað þess að vera útskrifaður af spítalanum án þess að sjá ljósmóðurina nokkurn tímann aftur sem tók á móti barninu manns. Ég man ekki hvaða ljósmæður voru með mér í fyrstu fæðingu, myndi ekki þekkja þær aftur, en ég fór í gegnum þrjú vaktaskipti þá. En í þetta sinn hef ég eignast nýjar vinkonur og það er ekkert nema yndislegt.

Sem betur fer var leikskólaferð hjá stóru systur sama dag í sveitina og tengdamamma tók hana þangað. Þá gátum við hvílst og sofnað aðeins. Þegar hún kom aftur var ég komin á fætur og tók á móti henni og knúsaði hana fast. Mér fannst mjög mikilvægt að hún upplifði mig ekki veika og að ég væri enn til staðar sem mamma hennar. Hún sagði: „Mamma, þetta fannst þér ekki vera gott,“ og við spjölluðum um fæðinguna og að litla systir hennar væri fædd. Ég leyfði henni sjálfri síðan að stjórna, og geri enn, þ.e. hvort og hvenær hún sæi litlu systur og snerti hana. Nú er hún orðin tólf vikna gömul og þriggja ára systir hennar er afskaplega ánægð með hana. Mér finnst eins og það að hafa gert þetta heima hafi gert þetta ferli betra fyrir hana, þótt lífið hafi kollvarpast líka við að eignast systkini. Ég var síðan komin strax á ról og gat farið á hjóli á þriðja degi að sækja stóru systur á leikskólann. Mér fannst ég vera mun fyrr að jafna mig en síðast og var líka ótrúlega stolt af sjálfri mér.

vector-owls_G1wM3dLu_L

Fæðingarsaga Daggar

Heimafæðing, drip og keisari

Ég vaknaði klukkan þrjú um nóttina sunnudaginn 8. apríl. Þegar ég steig fram úr rúminu hóstaði ég og þá skyndilega streymdi heitt vatnið niður fótleggina. Það var loksins komið að þessu. Ég var komin 41 viku og 5 daga framyfir settan dag með mitt fyrsta barn og var farin að þrá hríðar meira en nokkuð annað í lífinu. Ég var búin að vera með einhverja smá verki, síðustu vikurnar, og margoft haldið að nú væri fæðingin að fara af stað en svo var ekki. Daginn áður hafði ég farið að ráði minna yndislegu heimaljósmæðra og tekið laxerolíu til að koma mér af stað. Hvort sem það var laxerolían, nálastungurnar eða öll hin trixin í bókinni sem ég hafði prófað þá var fæðingarvinnan allavega hafin. Ég kallaði í Daniel, manninn minn, og sagði honum að nú væri vatnið að fara á meðan að það hélt áfram að leka niður leggina. Hann var rólegur og ég sagði honum að ég ætlaði aftur upp í rúm og reyna að ná eins mikilli hvíld og ég gæti áður en fjörið byrjaði fyrir alvöru. Hálftíma eftir að vatnið fór byrjuðu vægar hríðar og ég hringdi í ljósmóðurina og lét hana vita af stöðu mála. Ég sms-aði líka doulunni minni svo að hún væri með á nótunum og fór svo í háttinn.

Ég hafði verið í meðgöngujóga hjá Auði í 5 mánuði af meðgöngunni, lesið ótal bóka, var með doulu og tvær heimaljósur. Jógað fyrir mér var eins og að mæta í meðgöngumessu. Heilög stund með ófædda barninu mínu þar sem ég hlustaði á uppljómandi fróðleik frá Auði sem mun endast mér sem veganesti það sem eftir er.

Ég var s.s. vel undirbúin, búin að gera allt sem þurfti að gera og var farin að bíða eftir litlu stúlkunni okkar. Mér fannst stundum eins og að hún myndi aldrei fæðast, biðin var svo löng. Ég er þakklát núna fyrir þessa bið því að framundan var mikil vinna og það hjálpaði mér, ekki síst andlega, að hafa fengið gð﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽r verkefniðóðan tíma til að undirbúa mig undir verkefnið.

Uppúr hádegi kom doulan mín til mín. Ég er svo heppin að hún er líka æskuvinkona mín svo að við vorum svakalega spenntar fyrir að upplifa þetta saman. Hún snérist í kringum mig og við ákváðum að baka köku. Við gátum spjallað en reglulega þurfti ég að fara frá og gefa frá mér hljóð og hreyfa mig þegar að hríðarnar byrjuðu. Mér fannst gott að gefa frá mér hljóð eins og aaaaa eða einhverskonar útfærslur af haf önduninni. Mér fannst hljóðin hjálpa til við að hægja á önduninni og fá mig til að einblína á eitthvað annað en hríðarnar.

Daniel og Soffía doulan mín, fylltu svo laugina um 5 leitið og ég hringdi í ljósurnar og bað þær um að koma.

Þegar að þær komu var ég í miðri hríð en náði svo að heilsa þeim. Eftir það tók við erfiðasta áskorunin. Hríðarnar urðu mjög kröftugar og ég var með mikla bakhríðar. Í hverri hríð reis ég á fjórar fætur upp úr lauginni, hélt í hendina á doulunni minni og Daniel nuddaði á mér neðra bakið. Ljósurnar sátu og fylgdust með að allt færi vel fram. Mér fannst við svo gott teymi og við mæðgur í svo góðum höndum. Ég náði að slaka vel inn á milli hríða, m.a.s. dotta smá. Ég fékk kefli hjá ljósunum, svipað og tiger boltarnir, til að kreista í hríðunum. Ég var mjög hrifin af þessu kefli því ég gat dúndrað bólstruðum endanum á því í þriðja augað þegar að hríðarnar voru á hámarki. Daginn eftir var ég dáldið aum í þriðja auganu, það verður að viðurkennast. Annað sem ég nýtti mér mikið úr jógatímunum var eitt orð úr einni fæðingarsögunni, það var orðið “já”. Þegar að hríðarnar hófust byrjaði ég oft með að segja “Á” en ákvað svo að breyta þessu neikvæð “Á” yfir í “Já” og entók já-ið í sífellu. Ég trui því að já-ið hafa gefið mér orku og vilja til að halda áfram og klára verkefnið. Annað sem ég hugsaði allan tíman var hversu stutt það væri þangað til ég sæi barnið og hvað sólahringur í hríðum væri lítill tími miðað við næstum 10 mánaða meðgöngu. Ég vissi að fljótt tæki þetta enda. Ég einbeitti mér líka að hverri hríð fyrir sig og hugsaði lítið um hvað kæmi næst, “hver hríð færir mig nær barninu” eins og ég hafði svo oft heyrt í jóganu. Klukkan 10 um kvöldið var útvíkunin búin og hafði gengið mjög vel en ég var ekki enn komin með þrýstiþörf. Ljósurnar spurðu hvort þær ættu ekki að skoða mig og athuga hvernig hausinn væri skorðaður. Þær fundu strax að hausinn var skakkur. Við prófuðum nokkrar æfingar sem að geta hjálpað til við að leiðrétta stöðu barnsins. Ein æfingin var þróuð af Penny simkin, einni virtustu doulu bandaríkjanna. Ég setti annan fótinn upp á stól og stóð í hinn og vaggaði mér svo í gegnum hríðarnar með hjálp ljósmóðurinnar. Mér fannst þetta minnka þrýstinginn og þ.a.l. sársaukann í hríðunum. Næst prófaði ég að fara á fjórar fætur og ýta. Doulan mín tók svo rebozo sjalið sitt og þær hristu bumbuna eilítið til að athuga hvort að barnið myndi leiðrétta stöðuna sína. Ekkert virtist virka og það voru liðnir tveir klukkutímar. Ég sá að ljósurnar voru farnar að tala sín á milli. Þær komu svo til mín og sögðu mér að þær væru búnar að reyna allt og að þær sæju engar breytingar. Þær sögðu mér að ég væri búin að standa mig ótrúlega vel og að þær vissu að ég myndi halda áfram að reyna í alla nótt. Þær ráðlögðu mér hinsvegar að fara upp á spítala og fá drip og mænudeyfingu og athuga hvort að hríðarnar yrðu þannig kröftugri. Mænudeyfingin gæti hjálpað til við að slaka á grindinni. Ég treysti þeim vel og samþykkti að fara á spítalann. Ég hugsaði með mér að það væri ekki séns að ég færi í keisara, ég ætlaði að klára þetta á spítalanum. Ég ætlaði upphaflega að eiga algjörlega lyfjalausa fæðingu en ég viðurkenni að á þessum tímapunkti fannst mér mænustunga ekkert svo agaleg hugmynd.

Í öllu þessu ferli hafði ég aldrei áhyggjur af barninu, ég vissi að þetta var hraust og stór stelpa enda hafði hún verið með góðan hjartslátt alla fæðinguna. Mér fannst líka eins og að hún væri að spyrna og vinna með mér í hverri hríð.

Ég hafði aldrei ætlað mér á spítalann og var ekki með neitt tilbúið í slíka ferð. Daniel og Soffía, hlupu um allt hús að taka til föt og barnaföt á meðan að ég dílaði við hríðarnar upp í rúmi. Við keyrðum svo upp á spítalann, það var fljótlegra og minna stress en sjúkrabíll fannst mér.

Þegar við komum upp á spítala tók á móti okkur ljósmóðir og deildarlæknir, báðar konur. Ég lagðist á bekkinn og heimaljósurnar sögðu þeim hvernig staðan væri. Samt sem áður þurfti ljósmóðirinn, deildarlæknirinn og skurðlæknirinn á vakt að skoða mig, án þess að spyrja og í miðjum hríðum. Heimaljósurnar höfðu örsjaldan skoðað mig í öllu ferlinu og alltaf viðrað það við mig áður. Manninum mínum fannst þetta fullmikið og mér líka, sérstaklega þegar við forum að ræða þetta eftirá. Ég fékk svo mænudeyfinguna og dripið sett af stað. Hríðarnar voru aldrei langar en það var styttra á milli þeirra. Nánast allan tíman sem ég var á spítalanum var deildarlæknirinn með puttana í klofinu á mér og skipaði mér að ýta um leið og hríðarnar byrjuðu. Deyfingin virtist ekki virka og mér fannst erfitt að slaka á í þessari stöðu. Þær reyndu að setja mig á fjórar fætur, láta mig ýta löppunum aftur. Ekkert gekk og dripið var sett í botn. Sem betur fer gat ég gripið í gas af og til en hætti því þó, því ég hélt að ég gæti þá ekki ýtt eins kröftuglega. Ég fékk svo þvaglegg í miðri hríð sem var ansi óþægilegt,en átti að minnka þrýstinginn á barninu. Þetta var orðiðn allt önnur fæðing en heimafæðingin sem ég hafði hugsað mér. Ég var komin á bekk undir neonljósum, föst í alls konar snúrur og túbur. Heimaljósurnar voru farnar en maðurinn minn og Soffía doulan mín voru með mér. Spítalaljósan hafði sett mér tvo klukkutíma í reyna að ýta barninu út. Skurðlæknirinn á vakt hafði komið inn og sagt að ef að ég væri ekki dugleg að ýta þá þyrftu þau að ná í hana. Hún reyndi að segja þetta góðlátlega en auðvitað var þetta hótun.

Sirka 10 minútum áður en að tíminn sem að ljósan hafði sett mér var búinn sagði ég “ ég finn að barnið bifast ekki, get ég fengið keisara” mér fannst mikilvægt að ég tæki þessa ákvörðun. Ég fann að ég var búin að gera mitt besta og nú var nóg komið. M.a.s. doulan mín ,sem er mikill talsmaður náttúrulegra fæðinga, fannst fyrir löngu nóg komið. Það tók nokkrar mínútur að græja skurðstofuna en ég var með hríðar allan tímann. Deyfingarlæknirinn kom vandræðalegur til mínn inn á skurðarborðinu og sagði mér að mænudeyfingin hafi aldrei virkað. Hann hafði aldrei lent í þessu áður, það fór blóð ínn í túbuna og vökvinn komst þ.a.l. ekki sína leið.

Nú var komið að síðasta áfanganum. Ég kvaddi douluna mina, sem að sagðist aldrei hafa séð annan eins dugnað í fæðingu. Ég hafði aldrei gefist upp né misst stjórn á mér og var alltaf tilbúin að reyna og halda áfram. Mér fannst hughreistandi að heyra það. Daniel fór í græna gallann og fannst hann mjög flottur í honum. Ég var enn með hríðar en ég var ánægð að nú værum við loksins að fara að sjá barnið okkar. Það var eins og að ský hefði dregið frá sólu, stemningin varð allt önnur. Skurðlæknirinn sagði mér að eftir sirka tuttugu mínutur væri barnið mitt komið í heiminn.

Ég hafði verið með hríðar í nánast 24 klukkutíma og var fegin þegar að mænudeyfing númer 2 fór að virka.

Á meðan að ég var skorin fann ég fyrir miklum skjálfta en að öðru leyti fann ég ekkert. Það var pínu átak að ná barninu en skyndilega heyrðist í skurðlækninum “Vá risastórt barn” . Hún byrjaði strax að gráta og ég varð sjálf klökk við að heyra í henni. Ég hafði spurt áður hvort ég gæti fengið hana beint á bringuna eins og gert er sumstaðar í englandi en það gekk ekki eftir. Skurðlæknirinn lyfti henni aðeins upp fyrir skilrúmið svo að ég sá litlu “stóru” tásurnar hennar en svo var hún tekin frá. Skurðlæknirinn sagði að hún hefði varla getað lyft henni, hún væri svo þung. Daniel fór strax til stelpunar okkar og kom með hana til mín á meðan að það var verið að sauma mig. Hún var svo sannarlega stór og hraust, 20 merkur og 52 sentimetrar og var strax byrjuð að sjúga puttann.

Næstu tveir dagarnir á spítalanum voru mjög góðir og við fengum frábæra þjónustu og mikla aðstoð við brjóstagjöfina.

 

Nú eru þrjár vikur frá því að ég átti stóru og duglegu stelpuna mina. Ég er enn að fara yfir það sem gerðist þennan dag. Fæðing sem að ég hafði séð fyrir mér sem lyfjalausa og dásamlega jógafæðingu sem endaði svo í algjörri andstæðu sinni, spítalafæðing með mænudeyfingu og öllum þeim lyfjakokteilum sem fylgja slíkri aðgerð.

Ég er þakklát fyrir þessa fimm mánuði í meðgöngujóganu sem að undirbjuggu mig svo vel hugarfarslega. Ég fékk svo mörg verkfæri og þekkingu úr jóganu sem ég gat nýtt mér í þessa algjöru óvissuferð og er enn að nýta mér. Fæðing er ævintýri, óvissuferð þar sem allt getur gerst. Hún krefst hugrekkis, þekkingu, andlegs og líkamlegs undirbúnings. Þegar uppi er staðið, sé ég ekki eftir neinu, ég var vel undirbúin og með frábært stuðningslið, ljósurnar, eiginmanninn og douluna mína. Ég hef verið spurð hvort að það hefði ekki verið sniðugra að fæða á spítalanum og sleppa heimafæðingunni. Ég er mjög fegin að hafa byrjað heima með ljósunum sem ég hafði fengið að kynnast vel undanfarin mánuð. Mér fannst svo mikil virðing borin fyrir mér og verkefninu sem ég var að takast á við, allt fékk að hafa sinn gang og fókusinn algjörlega á þessari mögnuðu stund. Ég hugsa ekki jafn hlýtt til spítalans.

Mér leið á tímapunkti eins og að ég væri kjötstykki á bekk sem að væri ófær um að ýta barninu út. Allt viðmót var mun ópersónulegra og mun meiri spenna og óöryggi í andrúmsloftinu en í lauginni með kertaljósin heima.

Maðurinn minn var orðin aukahlutur þar, doulan mín sá þó um að túlka fyrir hann það sem læknarnir voru að segja (hann er amerískur). Í einmitt þessum aðstæðum er maður sérstaklega þakklátur fyrir doulu. Maðurinn minn gat leitað til hennar og ég lika ef ég var óörugg með eitthvað af þeim ákvörðunum sem ég þurfti að taka. Ég er þó þakklát fyrir spítalann fyrir þá þjónustu sem ég gat gengið að þar. Það eru forréttindi að fæða barn á Íslandi.

Ég er búin að tala mikið um fæðinguna síðan, við manninn minn og douluna mina sérstaklega. Oft var ég mjög viðkvæm og átti erfitt með að tala um þetta án þess að brotna niður. Mér leið þó alltaf betur eftir á og ég mæli með því að tala um hlutina þótt það sé stundum erfitt, það étur mann upp að birgja þá inni. Það hefði verið auðvelt að detta í þunglyndi, aum á líkama og sál eftir mikil átök en það var svo margt jákvætt til að vega upp á móti. Heilbrigt barn sem nærðist vel og er fullkomin I alla staði. Í dag lít ég til baka á þennan dag sem eitt magnaðasta ævintýri sem ég hef lent í og ég hef lent í þeim ófáum. Samband míns og mannsins míns hefur breyst til hins betra. Nú umgöngumst við hvort annað af mun meiri ást og virðingu en við gerðum áður. Hann var svo stór þátttakandi í fæðingunni og við unnum svo vel saman. Ég þakka heimafæðingunni, heimaljósunum og doulunni minni það.

Ég efaðist eitt augnablik um hvort ég ætti að skrifa þessa sögu, fannst þetta vera enn ein dramafæðingarsagan sem að konur á meðgöngunni þurfa síst að heyra. Doulan mín og ljósurnar hvöttu mig þó til að skrifa hana. Fæðingar eru jú alls konar, mestu skiftir það viðhorf sem maður temur sér til þeirra og lærdómurinn sem maður dregur af þeim. Fæðingunni sjálfri stjórnar maður ekki en hugarfarinu getur maður stjórnað. Núna hugsa ég til fæðingarinnar með þakklæti. Ég er þakklát fyrir að hafa fengið að fæða og ganga með barn á íslandi, fyrir fólkið sem studdi mig í gegnum allt ferlið, fyrir stóru og heilbrigðu stelpuna mina og fyrir mina fæðingarreynslu sem er mín og er engri lík. Þegar uppi er staðið var þetta engin dramafæðing, langt því frá þetta var dagurinn sem ég gaf frá mér nýtt líf, eignaðist heilbrigða dóttur. Það getur varla verið drama.